Te zorginsentief om te logeren?

Een zorgintensief kind heeft tijd en aandacht nodig. Gezinnen houden altijd rekening met dat ene kind. Dat patroon kan even doorbroken worden met logeren. Mijn dochter heeft een indicatie voor logeren, alleen is er geen logeeropvang beschikbaar.

Inmiddels anderhalf jaar zijn we nu instellingen aan het bellen, mailen en bezoeken met de vraag of zij er een of twee weekenden in de maand kan logeren. De vraag mochten we stellen. Het antwoord is meestal nee. De zorg is te intensief. Met vier of achter kinderen per begeleider is er wel plek.

Ze logeerde al eerder. Twee kinderen, twee begeleiders. Ideaal voor haar. Helaas stopte dit. Ze heeft permanent toezicht nodig. Alles wat loszit kan worden opgepakt, alles wat licht genoeg is kan door de kamer worden gegooid. Ze kan best aardig gooien.

Omdat het kan trekt ze haar kleren uit. Als ze haar zin niet krijgt, boos is of als haar lichaam dat doet waar ze geen vat op heeft dan laat ze dat weten. Schreeuwen kan ze goed. Ze heeft een antischeurpak, een overall met de rits aan de achterkant. De prikkel van uitkleden is hiermee verdwenen.

Ze is twaalf. Haar ontwikkelingsleeftijd is rond de anderhalf. Ze is een peuter in een puberlichaam. Ze is de oudste van drie. Broer en zus laten niets slingeren beneden. Alles wat er ligt, van huiswerk tot voetbalschoenen, kan ineens voor speelgoed worden aangezien.

De kamerplant is een zandbak. De bank is een trampoline. De toetsen op de piano worden bediend als een kop van jut. Geen enkele stoel mag rechtstaan. Kranten en folders worden snippers. De la is een grabbelton. Het fruit op het aanrecht blijft niet lang liggen. De deur kan dicht. En open. En weer dicht. De trap is een klimrek en onbedoeld glijbaan. De gootsteen is een bak waar je speelgoed tegenaan kan slaan.

Haar bed is haar veilige plek. Daar legt ze spullen neer die ze heeft gevonden of veroverd. De zeef, de lepel, de speelgoedsleutels, de slaapzak, het kreukelboek, de deken, het gevonden fruit, bakjes, veger en blik. En het liefst ook nog de afstandsbediening, de iPad en telefoons.

Zonder toezicht wordt de entropie hoog. Het wordt een wanorde. De stoelen en tafel worden verplaatst. De kussens van de bank gaan op de grond. Al haar speelgoed ligt over de hele kamer. Daarom is er altijd iemand die toezicht houdt. Permanent in beeld. Het gebaar voor opruimen kent ze. Ze helpt ook met opruimen. Alles terug in de bak is voor haar handig, omdat ze daarna alles er weer uit kan gooien.

En daarom is het fijn als ze even ergens anders kan zijn. Een of twee weekenden in de maand. Even geen begeleider in ons huis. Volledige aandacht voor de andere twee kinderen. Samen uit eten kunnen. Spontaan bij iemand op bezoek gaan. En voor haar een weekend weg. Hierin kan ze ook gaan wennen aan ergens anders gaan wonen.

Alleen de zorg is voor de meeste zorginstellingen te intensief. Daarbij hebben ze liever de ruimte de hele maand bezet in plaats van een of twee weekenden.

Een pilot wordt nu opgestart. Anderhalf jaar lang, vier zorgintensieve kinderen, twee weekenden per maand logeren. Mijn dochter mag meedoen.

Leave a Reply

%d bloggers like this: