Op bezoek

Een hele week woont ze nu in haar nieuwe huis. Ik mag op bezoek. Na het eten ga ik naar haar toe. Ze heeft net bietjes gegeten en dat heeft ze uitstekend gedaan. Het geluid van de deurbel is voor haar het signaal naar de hal te gaan.

Ze gaat op de bank zitten in de hal en is blij me te zien. Primaire blijheid, de traan bij mij vastgezet. Ik mag naast haar zitten. Ze begroet mij. Een kus op mijn wang, een harde Aaaah en ze klimt op mijn schoot.

Ze heeft een mooie jurk aan en daaronder een korte legging. Zo kan ze ook billenschuivend door de tuin. In een grote doos heb ik haar nieuwe schommel bij me. Voor haar is het een tas. De sleutelbos die ze vasthoudt, legt ze in de doos. Ze pakt mijn hand en neemt me mee naar de kamer.

“Papa,” gebaart ze een paar keer. Ze wil weer op schoot. Een knuffel. Ik til haar op en zij legt vertrouwd haar hoofd op mijn schouder. We gaan naar haar kamer. Ze wijst naar de bubbellamp. Het is haar teken om de lamp aan te laten zetten.

De fotolijst staat nog in de berging. De klusjesman vond nog geen tijd deze op te hangen. Gereedschap en schroeven heb ik bij mij. De lijst schroef ik op de kast en zij kijkt naar iedereen die in dit mozaïek staat. Ze zoekt en vindt mjamja (mama), pwapa (papa) trrrr (broer), tssussj (zusje) en Kgra (begeleider). De foto’s die ik via Whatsapp doorstuur komen niet aan. Het is dag van de grote Facebook-, Whatsapp en Instagramstoring.

Videobellen lukt wel. Ze ziet haar moeder en lacht. Haar hoofd heen en weer, lucht door de geperste lippen blazen en mama gebaren. Na het gesprek zoekt ze op de lijst naar de foto met haar moeder.

Buiten kijken we naar de schommel. De huisgenoten die nog langer zijn dan ik houden ook van schommelen en hebben onder de schommels enorme kuilen gemaakt door hun lange benen over de grond te laten slepen. Ik ga zitten, zij komt op schoot en we schommelen. Het gaat niet heel handig en we vallen bijna.

Een van de twee schommels wordt straks vervangen voor haar nieuwe schommel. De schommels zitten zo goed vast dat ik niet tegelijkertijd op mijn dochter kan letten en de nieuwe schommel kan ophangen. Dit is nu een taak voor de klusjesman.

Zij gaat douchen. De begeleider draagt latex handschoenen. Het is de uiting die de scheiding tussen zorg en liefde aangeeft. Een botte bijl klieft dit uiteen. De zorg is goed, de liefde blijven wij geven door bij haar op bezoek te komen en door haar regelmatig weer het ouderlijk huis te laten bezoeken.

Ze gebaart rijden, huis, mama en papa. Ze blijft nu in haar nieuwe huis. Ik neem haar mee naar de nieuwe fotolijst. Zij gaat ernaast zitten, wijst iedereen aan, geeft mij een handkus en zwaait me gedag.

Tot de volgende keer.

Leave a Reply

%d bloggers like this: