Thuis, huis, thuis.

In de wenperiode is ze in het begin door de week thuis en in het weekend in haar nieuwe huis. Langzaam is dit uitgebouwd met een nacht erbij in haar nieuwe huis totdat ze nog maar een nacht thuis is.

Straks gaat ze waarschijnlijk weer wennen om af en toe thuis te slapen. Haar oude thuis waar ze jarenlang woonde, ze woont immers in een nieuw huis in een nieuwe kamer. Het is haar tweede verhuizing, ze was 1 bij de eerste verhuizing. De foto van haar tussen de verhuisdozen herinner ik me goed. Ze kon net rechtop zitten.

Ze wordt thuisgebracht door de taxi met de door haar zo geliefde chauffeur en begeleider. De begeleider thuis wacht haar op en brengt haar naar binnen. Ze zwaait naar de bus, “tot morgen.” Voor de begeleider die haar thuis opvangt is het de laatste keer.

Mijn dochter is vaak heel duidelijk. Als ik eerder thuiskwam werd ik nog even weggeduwd. Ze was dan immers bij haar begeleider. Pas als de klok in een streep staat, 18.00 uur, was er tijd voor de rest. Daarvoor mocht iedereen langzaam binnenkomen, maar de exclusieve aandacht van de begeleider was alleen voor haar.

Van vensterbank, naar bank, naar stoel naar haar bed. Haar plekken om te spelen kiest ze zorgvuldig uit. De vensterbank is de tafel waarop ze haar sleutels sorteert. De bank is de trampoline. De stoel moet leeg, zodat zij kan zitten en als ze rust zoekt, gaat ze in haar bed spelen, liggend of zittend.

Deze week is ze zes dagen in haar nieuwe huis, volgende week zeven dagen. De laatste nacht thuis is gewoon voor haar, niets bijzonders. Het ritme is duidelijk. Soms is het iets later of vroeger, de volgorde is hoofdzakelijk hetzelfde. Begeleider naar huis, eten, toetje, mij vragen om piano te spelen en dan samen muziek maken, zelf spelen, douchen, tanden poetsen en slapen. Deze avond wordt het avondprogramma uitgevoerd door een begeleider.

De begeleiders zijn vandaag voor het laatst bij ons. Het PGB maakte het mogelijk om de juiste begeleiders uit te kiezen. Niet diploma’s of ervaring waren doorslaggevend. De band met mijn dochter was de belangrijkste factor. Met klanken of gebaren gaf ze haar begeleiders een naam. Een prik in de wang, een beweging met de tong of de klank kga.

Haar laatste nacht thuis is ze slechts een keer wakker. Haar luier verschoon ik, zij slaapt snel verder. ‘s Ochtends verstopt ze zich in de matras. Puberend heeft ze geen zin om iets te doen. Ik til haar van haar bed naar de kamer, zij legt haar hoofd op mijn schouder. Deze knuffel onthoud ik.

Broer en zus gaan na het ontbijt naar school. Wij wachten nog een half uur op de bus. Moeder, ik en zij. Ze pakt mijn hand en duwt me naar de piano. Een paar liedjes en ze gaat weer op de bank zitten. Ze vraagt met een gebaar of de televisie aan mag. Nijntje komt in beeld. Ze herkent het, is vrolijk, knuffelt zichzelf en lacht bij de intro.

Ze staat bij de vensterbank en kijkt afwisselend naar de tv en naar buiten. De bus komt aangereden en zij gaat zitten. Haar schoenen wil ze niet aan. Getild worden wil ze wel. Nu kan dat nog. In de bus wijst ze naar de lampjes, de chauffeur zet de blauwe verlichting aan. De gordel wordt vastgezet en ze beukt een paar keer tegen de zijkant en het raam van de bus. De chauffeur en begeleider krijgen een cadeau van haar. Elke middag wijst ze bij het kinderdagcentrum nog naar de bus waar ze in wil zitten. De bus naar haar oude thuis.

We praten in de bus en realiseren ons allemaal dat dit voorlopig de laatste keer is dat je deze route rijdt. Zij kijkt rond en als ze mijn blik vangt zwaait ze en geeft ze een handkus. Het heeft nu wel lang genoeg geduurd. Als ze zwaait, wil ze gelijk weg. We stappen uit en staan naast de bus. Zij zwaait door het raam naar ons en de bus vertrekt. We kijken de bus na en lopen weer naar binnen. Nijntje is net weer bij de intro van een nieuwe aflevering. Uit.

Nu gaan we een ritme vinden om jou te bezoeken. Een keer in de week? Twee of drie keer? De tijd gaat het ons leren. Eerst zitten en een plek geven aan dat met jouw verhuizing een nieuw hoofdstuk is begonnen. Voor ons, voor jou, voor de begeleiders, voor mij. De nieuwe pagina die ik nog niet wil beginnen te lezen, omdat de vorige hoofdstukken zo vertrouwd lazen. De nieuwe pagina’s moeten nog geschreven worden. We pakken de pen en gaan schrijven op de lege pagina’s.

Leave a Reply

%d bloggers like this: