Zes kilo

Feiten komen hard binnen. Ze is nu een paar maanden in haar nieuwe woning en ze blijkt in een maand maar liefst zes kilogram te zijn aangekomen. We benoemde het zelf al wel eerder, maar elke week een paar gram erbij valt blijkbaar nauwelijks op. Elke drie maanden wordt ze gewogen en op deze manier is er inzicht in haar gewichtsverloop.

Zes kilo erbij. Ze eet te veel en beweegt te weinig. Ofwel ze verbrandt minder dan ze binnenkrijgt. En daarbij is de weging misschien net wel op een heel ongelukkig moment uitgevoerd. Thuis zaten we er bovenop. Komkommers, tomaten en wortels als tussendoortjes. Niet te veel ontbijt. Brood in kleine stukjes snijden. Langzaam eten. Vooral water en thee drinken.

gebaar eten

In haar woning meet ze zich aan de grote eters. Drie bewoners van bijna twee meter eten behoorlijk. Haar porties zijn navenant groot. Stoppen met eten is niet iets dat ze automatisch doet. Die kaken blijven wel malen. Ze vraagt zelf ook om eten met het officiële gebaar. Met haar wijsvinger wijst ze dan naar haar mond.

Een machteloos gevoel dringt zich op. We hadden zo duidelijk gezegd dat ze te graag eet. Ze is klein met haar 1.45 meter en sport niet zoals haar broer en zus. Dat kan ze ook niet. Elke zaterdag proberen we twee uur met haar te zwemmen. Zij gaat met twee vleugels om haar armen het hele zwembad door. Dat is weliswaar beweging, maar niet genoeg om alle calorieën te verbranden.

Dit tempo van aankomen moet natuurlijk worden gestopt. Beter wordt het omgekeerd. Minder eten, minder snoepen, geen calorierijk drinken als het niet nodig is. Het is een simpel dieet en vergt veel discipline.

Ook de begeleiders zijn zich rotgeschrokken. Nu is het zaak om dat schrikken om te zetten in actie. Die zes kilo mag er weer af en daarvoor is afstemming onder begeleiders nodig. Niet meer dat ene koekje, niet twee hele boterhammen als een voldoende is, gezonde tussendoortjes en ze mag gewoon thee en water drinken.

Als ouders zien we dit vanaf de zijlijn. In de thuissituatie hadden we al moeite dat ze van een begeleider een paar chipjes kreeg of een stuk taart bij de dagbesteding. Toch konden we dat goed balanceren met een voor de rest uitgekiend en gezond dieet.

Nu zijn het anderen die de zorg moeten leveren. En dat is nou precies waar de machteloosheid zit. Wat wij al die tijd thuis gedisciplineerd hebben volgehouden is met haar verhuizing naar de woning ineens veranderd. Zij is nog hetzelfde, ze eet te graag. Wij hebben geen invloed op wat ze eet.

Nu is het belangrijk haar gewicht weer onder controle te krijgen. Het is aan de begeleiders om daarvoor te zorgen.

Leave a Reply

%d bloggers like this: