Verslag. Op afstand dichtbij

Van een afstand krijg ik mee hoe het met mijn dochter gaat. Een doordeweekse avond en een dag in het weekend zie ik haar nu. Bij haar woning en dagbesteding zijn begeleiders die haar vaker zien. Dat is een rare gewaarwording.

Regelmatig wordt een verslag gemaakt. Vaak feitelijke informatie in dagelijkse of wekelijkse berichten. Andere verslagen zijn uitgebreider. Het hele team gaat zitten en kijkt naar de ontwikkeling van mijn dochter.

De woorden op het digitale papier komen hard binnen. Zelfs als we al weten wat heeft plaatsgevonden. Zo was ze erg in de war van de verhuizing. In de zomervakantie was een begeleiderswissel op de bus de onrustaanjager.

Ook de verschillen kan ze niet verklaren. Thuis eet ze rustig en houden we het tempo laag, zodat ze gelijk klaar is met de anderen aan tafel. Bij de dagbesteding eet ze op haar eigen moment op haar eigen plek. In de woning eet ze niet samen met alle bewoners. Terwijl zij eet kan een andere bewoner gewoon televisiekijken of spelen. Drie keer dezelfde activiteit op drie locaties verschillen. En dat kan ze niet altijd plaatsen.

Een paar keer was ze ziek. Vooral toen het van de zomer zo warm was. In de taxi was het ook te warm. De begeleiders in het kinderdagcentrum en de woning waren niet allemaal op de hoogte van dat ziekzijn of zich niet lekker voelen. Op onze vraag hoe het nu ging met haar kwam een tegenvraag: “Is er iets aan de hand?”

Nu kunnen we ook niet verwachten dat iedereen altijd alles weet. Liever wordt op het moment de juiste zorg geleverd dan dat iedereen continu dossiers moet gaan bijlezen. Toch is dit verwarrend voor ons. Wij wisten namelijk altijd precies wat speelde. Althans, zo hebben wij dat ervaren.

Uit het verslag blijkt dat ze in ieder geval nog steeds gewoon Anna Sophie is. Gewoon met haar pretogen, ondeugd, gebaren en (moeilijk verstaanbare) gedrag. Ook is heel duidelijk dat de bezoeken van het gezin aan haar haar veel energie geven. Ze geniet ervan. En dat genieten is wederzijds. Dat zijn de momenten die we koesteren.

Het lezen van het verslag voelt alsof we ineens een buitenstaander zijn. We zien haar niet meer elke dag en kunnen ook niet alles aflezen. Nu zijn de begeleiders onze oren en ogen. Het is fijn dat het wordt vastgelegd, terwijl het tegelijkertijd bijzonder frustrerend is om het van een afstand mee te krijgen.

spelen nieuwe kamer

Leave a Reply

%d bloggers like this: