Alleen op bezoek

vlecht

Ze zit op de grond, spelend met de rem van het wiel van de verrijdbare medicijnkast. Op de rem met een beetje kracht, van de rem af gaat verbazingwekkend makkelijk. Ze heeft het punt gevonden waarmee je zonder noemenswaardige weerstand het wiel weer vrijgeeft.

Heel even tikt ze op haar wang, twee keer. De luie variant van twee keer op haar kin tikken. Papa gebaart ze. Het wiel beremt en ontremt ze nogmaals. Dan pas begroet ze me. Ik mag haar handen pakken, zij trekt zich op tot staan. Ik zit als een stokstaart op mijn knieën en beantwoord haar uitgestoken armen met een knuffel.

Geen sok

Ze tikt weer op haar wang en kijkt of ik alleen ben. Dit keer is het de luie variant van het gebaar voor mama. Ik begrijp haar. Vandaag ben ik alleen op bezoek. Ze pakt mijn jas, die moet uit. Ook mijn sjaal moet af. Ze wil geen jasdragend bezoek. Een jas is voor als je weggaat. Ze zit weer en doet haar been recht omhoog. De lenigheid bezit ze nog altijd. Ze wijst naar haar voet, geen sok.

In de hal gaat ze gaat schoenen pakken, misschien zijn daar ook sokken. Ik zie hoe haar voet in de loop der tijd steeds verder is gaan inzakken. Zonder zool weinig ondersteuning. Van haar blote voet krult de buitenkant voet iets omhoog. Zo loopt ze ogenschijnlijk instabiel overal naartoe. Haar evenwicht verliezen doet ze niet. In plaats hiervan gaat ze juist op dat moment snel op de grond zitten of Mowgliet ze een stukje.

Het tikken verandert in een M wrijven op haar wang. Ze gebaart nu mama in de juiste gebarenvariant. De schoenen zijn nu nodig, als haar moeder niet hier is, gaat ze naar haar toe. Door haar schoenen te pakken geeft ze aan dat ze weg wil. Ze gebaart rijden. Ik stel haar teleur, we blijven in haar huis. Wel kunnen we haar moeder bellen. Beeldbellen, wat is dat fantastisch, we bellen en haar moeder is een kwartslag gedraaid op mijn scherm. Ze kijkt. Ze onderzoekt. Ze kijkt weer en gebaart weer mama met een tik op haar wang.

Beeldbellen

Ze laat haar voeten zien aan haar moeder. Door de telefoon is geen afstand. Ze praat nu met haar moeder. “Heb je geen sokken aan?” Weer laat ze haar voeten zien. Broer en zus komen in beeld. Tzsje zegt ze en ook Trrgg. Zusje en broer in haar klanken. Met mjamha en pwapwa maakt ze haar gezin compleet.

Ze schatert als ik een kussen door de kamer schop. Nog een keer gebaart ze. Ze pakt een tamboerijn, dat is nu een bakje. Twee sets speelgoedsleutels legt ze erin. Met de bak loopt ze naar de bank en ploft neer zoals alleen pubers kunnen. Ze slaat op het kussen naast haar, kom zitten papa. Ik neem plaats en mag kijken hoe zij zich over haar sleutels ontfermd. Ineens strekt ze twee armen naar me uit. Ze wil een knuffel.

Haar hand legt ze op haar wang en ze knikt haar hoofd iets op zij. Slapen gebaart ze. Daarna zwaait ze en geeft ze een handkus. Ik mag vertrekken. Ik spreek nog met een begeleider. Dat is niet de bedoeling. Ze loopt naar me toe en zwaait nog eens. Ik pak mijn jas en ga weer naar huis. Door het raam zie ik haar richting haar kamer lopen. Welterusten lieverd.

Leave a Reply

%d bloggers like this: