Hoe is het met haar?

Inmiddels duurt de intelligente lockdown voort. Door de week is het op donderdag twee keer dinsdag en lijkt vrijdag woensdag. De dagen gaan langzaam voorbij, terugkijkend is het toch verbazingwekkend dat we al vijf weken verder zijn. We videobellen regelmatig met onze dochter en willen weten hoe het met haar gaat.

Thuiswerken, thuis op school. De meeste gezinsleden bij elkaar in huis. Toetsen op school in hun eigen kamer, vermeende onderwijsachterstanden die breed bediscussieerd worden, 17 miljoen virologen in de ingezondenbrievenrubrieken, beeldbellen met familie, vrienden en voor sollicitaties. Het schoolrapport dat per post is verstuurd, een internetstoring, tafeltennissen in de huiskamer, een verrassingstas besteld bij de bibliotheek, muziekles via beeldbellen, alleen wandelen. Met anderhalve meter afstand wandelen, kaartjes sturen en krijgen, de tuin op orde, met een ontsmette winkelwagen de supermarkt in, na vijf weken eindelijk een pak bloem kunnen kopen. Op straat hier en daar handschoenen, soms een mondkapje. Het leven wringt zich in de nieuwe vorm.

Lente

De lente weet het niet. Weinig regen en veel zon, de natuur ontwaakt. De bladeren komen uit de knoppen, de bloesem kleurt de bomen. Het is steeds vroeger licht. De vogels laten van zich horen. De hei is prachtig.

De kwetsbaren beschermen we uit ons hart. Liefde houdt ons thuis. Een besmetting voorkomend bezoeken we onze dochter niet. Zorginstellingen zijn op slot voor ouders, broers, zussen en andere verwanten. De dagbesteding is nog steeds gesloten. Mark Rutte vertelt dat we moeten gaan wennen aan de anderhalvemetersamenleving. Sectoren moeten plannen maken om de afstand te waarborgen. Hoe gaat dat in de zorg? Hoe gaat papieren werkelijkheid praktijk worden.

Kom op bezoek

Kan onze dochter bezoek ontvangen op anderhalve meter? Hoelang kan ze met alleen beeldbellen? Ze begrijpt niet het waarom, ze snapt wel dat we niet op bezoek komen. Beeldbellend zien we haar vragen om ons. Ze lacht even als ze de piano hoort. Ze gebaart continu papa en mama. In een gesprek van een paar minuten begint ze elke korte spanningsboog met deze gebaren. Haar boodschap is duidelijk: kom bij mij op bezoek.

Op de foto’s en video’s die we krijgen is ze vrolijk. De leukste sturen ze op. Een geïnstagramd leven waarbij alleen de glimmende zijde wordt vertoond. Het is onderdeel van de communicatie, een slap surrogaat voor echt bezoek.

De fotocollage

Aanwijzen Anna Sophie
Screenshot uit de video. Na het zien van onze video ging ze gelijk op zoek naar de foto’s van ons.

De begeleiders zijn fantastisch. Ze werken door in deze nieuwe werkelijkheid en zetten zich in voor onze dochter en haar huisgenoten. Zij kunnen al geen afstand houden om praktische redenen. En ze snappen ook de knuffel. Aan die liefde is geen gebrek. Na de video die we stuurden met ook opa’s en oma’s ging ze direct naar haar kamer om op de foto ons aan te wijzen, vergezeld door de gebaren mama en papa. Die fotocollage kreeg ze van de buren toen ze bijna een jaar geleden uit huis ging. Hier zit ze vaak en wijst ze aan wie op bezoek moet komen, wie ze mist of aan wie ze denkt. Mooi cadeau.

Alhoewel het huis elk moment bereikbaar is, is de prioriteit bij de zorg. Als de verbinding niet stand komt, bellen ze later op de dag terug. We willen graag op bezoek bij haar. Anderhalve meter afstand houden is haar niet uit te leggen. Wat is het nieuwe normaal? Toch die afstand? Kan dat wel in de zorg? Volgende week is ze jarig. Veertien. Dat willen we vieren, maar kan dat samen?

Hoe is het met haar?

“Hoe is het met haar?” vroegen we in een appje. Het antwoord is tranentrekkend eerlijk:

-“Wisselend, ze is wel vrolijk maar sneller overstuur, ik denk dat ze jullie mist.”

Leave a Reply

%d bloggers like this: