Koekjes

Broer en zus hebben koekjes gebakken voor hun zus. Boter, bloem, suiker. Het recept is simpel. De vraag is hoe we de koekjes bij hun zus krijgen. Via de telefoon maken we de afspraak dat ik ze breng. Als ik in de buurt ben, bel ik nogmaals. Een begeleider gaat naar buiten en neemt dan de koekjes in ontvangst.

Prima plan. Nu nog uitvoeren. De auto zit onder zoveel stof en zand dat ik die bijna kan gaan uitgraven. De lente staat aan, de zon schijnt uitbundig, de wind waait hard door. In het afgelopen jaar heb ik de rit vaak gereden. Even op bezoek, een afspraak met de arts, ophalen of wegbrengen. Soms op de fiets. Het zou ook een mooie vierdaagsetraining zijn, afhankelijk van de route is heen en terug een wandeling van minimaal 32 kilometer.

Alleen een muur

Nu is de rit anders. Ik ga koekjes brengen en weet dat ik zometeen dicht bij haar ben. Alleen een muur of deur houdt ons uit elkaar. Ze wil me zien, ik wil haar zien. Toch kan het niet. Op de persconferentie van gisteravond is aangegeven dat de maatregelen blijven bestaan. De gedragsdeskundige geeft ondertussen aan dat mijn dochter het moeilijk heeft met de situatie. Niet alleen zij, alle bewoners.

De bomentunnels over bijna de gehele route krijgen groene daken. De herfstkleuren transformeren in lentekleuren. Het is rustig op de weg, ik passeer de herkenningspunten. Rotonde, hier even vijftig, kruising, Paleis Soestdijk aan de rechterkant. De ramen ver open, de wind door mijn coronacoupe. De paarden in de wei staan in de schaduw, lammetjes lopen naast de boerderij. Ik zie hoe de natuur zijn gang gaat. Een boom heeft de memo gemist en staat nog in bladerloze winterstand. Het zicht wordt soms troebel. Een ruitenwisser voor mijn ogen ontbreekt.

Prelude, Op. 28, No. 4 van Chopin

Ze woont op een prachtige locatie. Haar dubbele naam is hier wel op zijn plek. De bossen ademen een kalme rust, de bomen zwiepen op de maat van de wind. Prelude, Op. 28, No. 4 van Chopin klinkt door de speakers. Het is dat mooie einde waar de muziek uiteindelijk teruggaat naar E. De muziek is dan thuis. Ik zet het nog een keer aan. We zitten nu nog bij de C die de B zo treurig laat klinken. 28-4 is de mijlpaal van de maatregelen, 28-4 is haar verjaardag. 28-4 is deze prelude van Chopin. Ik ga het thuis ook instuderen. Ze mist de piano ook.

Onder het treinspoor door, bij de rotonde rechtsaf. Twee fietsers gebruiken de hele weg, de tegenligger toetert de fietsers weer naar hun eigen helft. Nog maar een klein stukje naar haar huis. Ik bel vlak voordat ik het terrein oprij. Ze zorgen ervoor dat mijn dochter even uit beeld is. Ze speelt op haar kamer. Stapvoets rijdend zie ik haar huis aan het eind. De begeleider staat buiten te wachten. Ik geef haar de koekjes. We praten. Ze weet ook niet wanneer er weer iets mag.

Bijna jarig, 28-4

Voor haar verjaardag kopen ze cadeaus. Wij ook. We kijken naar de mogelijkheden, een lunch voor het hele huis? Een diner? Mogelijkheden zat, zelfs zonder ons. Die begeleiders regelen dat gewoon. Graag willen we erbij zijn, dat kan niet. We vieren haar verjaardag nog wel een keer. Later, als het weer kan en mag

In de tuin zie ik haar fiets. Het rode zadel valt op. Ik weet dat zij elke dag wel even stukje door de tuin driewielert. Op het veldje voor het huis staan stoelen te wachten op de bewoners. Ik rij dezelfde weg terug. Een brommobiel voert de stoet auto’s aan. Tijd zat.

Weer thuis krijg ik een video. Ze krijgt de bak niet open. Ze gebaart helpen. De bak koekjes is open, ze knuffelt zichzelf van blijdschap, ze lacht. Ze herkent het bakje, pakt een koekje en smult. Ze zwaait gedag en in één beweging pakt ze alvast een tweede koekje. Broer en zus hebben uitstekend bakwerk geleverd.

Leave a Reply

%d bloggers like this: