Niet op bezoek, duurt lang.

Goed verhaal, lekker kort. Haar verhaal zit verborgen in een gebaar. Een foto van haar ploft in de digitale postbus. Ze zit in de wandelwagen, kijkt in de camera, gebaart papa en mama in een keer.

Ze tikt met haar wijsvinger op haar rechterwang. Op haar shirt staat sparkle en shine. Haar verhaal is: “Waar zijn mijn ouders? Papa en mama, kom langs “

Voor haar gaan we niet op bezoek. Dat klinkt raar, want juist bezoek van haar ouders, broer en zus is goed voor haar. Geen virus in haar huis is het doel. Dus we bezoeken haar niet. De foto’s die we opgestuurd krijgen zijn fijn. De video die we naar haar stuurden vindt ze leuk. In die video ziet ze haar gezin en opa’s en oma’s. Toch is het slechts een slap surrogaat voor een echt bezoek.

Op1 maakte een item waarin twee moeders van kinderen met een beperking vertelden over hun situatie. Ik herken me in hun verhaal. Op Twitter plaatste ik daarom onderstaand draadje.

Leave a Reply

%d bloggers like this: