Veertien

Op afstand is ze veertien geworden. De stapel kaarten en de cadeaus maken haar jariger. Taart en een rijsttafel voor het hele huis complementeren het feest. Een filmpje met felicitaties, nog meer cadeaus en alle aandacht van haar begeleiders. Ze gooit haar armen omhoog nadat iemand hiep hiep zegt. Hoeraaa.

In 2006 schreef ik met de hand boekjes vol. Later kon ik haar dan laten lezen hoe haar geboorte verliep, hoe de medische hulp binnen ogenblikken van nul naar honderd ging en hoe ik niet wist wat er allemaal gebeurde. Misschien geef ik het ooit wel uit. Zij leest niet, praat enkel wat klanken en kijkt niet terug. Ze filosofeert in het nu. Ze herkent rituelen. De piano is muziek, cadeautjes zijn feest, familie is vertrouwd.

Uit het dagboek, 2006

28 april 2006
18.58
Anna Sophie is geboren. Ze is helemaal onderzocht. Ze heeft aan Apgar-score van 7 en 9. Anna Sophie en ik worden weer naar verloskamer drie gebracht. Ik bel opa, oma, oom, tante en overgrootouders.
Na dertig minuten komt Loes weer terug en de couveuse wordt naast het bed gezet. Anna Sophie kan al heel goed kijken. Er is echter een hartruis te horen.

Lockdownverjaardag

Dit jaar is haar verjaardag anders. Het is een lockdownverjaardag. In de persconferentie wordt de groep gehandicapte kinderen consequent vergeten. Als er al vragen gesteld worden, dan is het antwoord dat dit nog moet worden uitgewerkt. De werkelijkheid is dat we doodsbang zijn met zijn allen dat we de kwetsbaren in aanraking laten komen met dit coronavirus. Niemand weet wat we kunnen doen, dus beperken we alle contact tussen ouders en uitwonende, kwetsbare, gehandicapte kinderen.

We willen graag controleren. Het virus verbieden. Het enige wat kan is streng omgaan met de regels. Uitzonderingen verzwakken het beleid en dus mag ik niet op bezoek bij mijn dochter. Als vader ben ik wel wat opoffering gewend. Jarenlang ging ik twee of drie keer per nacht uit bed om mijn wakkere dochter te troosten, haar luier te verschonen of haar triomfantelijk te zien lachen dat haar vader altijd dichtbij is. Dat was alleen nog de nacht.

Wel bellen

Nu niet. Nu ben ik gereduceerd tot een pratend hoofd op de telefoon. Altijd bellen als zij net iets belangrijks doet, zandbakken, schommelen, sleutels zwaaien of in bad gaan bijvoorbeeld. Is dat dichtbij? Van de gedragsdeskundige begreep ik dat bezoek ook niet als uitzondering mogelijk is. Daarbij speelt dat een structurele oplossing gewenst is. Eén keer langskomen en daarna weer vijf weken niet is waarschijnlijk nog verwarrender. De begeleiders zoeken naar mogelijkheden. Op anderhalve meter afstand door het hek kijken? Het gaat dan niet bij die afstand blijven.

Ze is jarig, hoera!

Ze viert haar verjaardag met haar huis. Ik heb de kaarten gebracht, cadeaus afgeleverd en een filmpje met felicitaties gemaakt. Dat ik haar nu niet kan zien, betekent niet dat ze haar verjaardag niet viert. Integendeel. Haar verjaardag wordt gevierd, bij haar, bij mij, bij ons, bij iedereen die meeleest. Hang de slingers op en bak een appeltaart.

Ze is veertien. Lang zal ze leven in de gloria. Hieperdepiep hoera! (14x)

Leave a Reply

%d bloggers like this: