Bijna op bezoek

De voorbereiding op een bezoek aan mijn dochter betekent met allerlei ongewoons rekening houden. Buiten wandelen, jas aan en sjaal om. Aanraken mag niet, handschoenen mee. De wandelwagen duwen, handalcohol mee.

De anderhalve meter is gereduceerd tot het duwen van de wandelwagen. Ik mag haar niet aanraken of knuffelen. Ik vroeg de zorginstelling of mijn dochter dat dan ook niet mag. En vooral hoe zij dat gaat begrijpen. Ondertussen bedenk ik de beste strategie om haar toch te knuffelen. Stiekem? In een handeling bij het helpen uit de wandelwagen te gaan? Wat zijn de risico’s, wordt de bezoekregeling na een keer aanraken weer ingetrokken?

De doelstelling is om terug te werken naar normaal, niet het nieuwe normaal. Wel de normale normaal. Een bezoek op een doordeweekse avond, een lang bezoek in het weekend en spontaan langskomen. Nu beginnen we met een kleine stap. Een uur wandelen. Haar medebewoners krijgen op een andere dag in de week bezoek. Ik kom door deze spreiding de andere ouders niet tegen.

Het huis is een compartiment in compartimentenstrategie. De bezoekregeling is voor het hele huis. De begeleiders werken alleen in dit huis en met andere woningen is geen uitwisseling. De bewoners ondernemen gezamenlijk activiteiten. Bewoners gaan niet naar de dagbesteding, omdat dan compartimenten gemixt zouden kunnen worden.

De versoepeling van de coronamaatregelen loopt gelijk met de omslag van het weer. Het is een stuk kouder als we haar mogen bezoeken. Het kan zelfs regenen. De afgelopen weken was ik juist gewend geraakt aan het warme weer.

Ze dineert om 17.30. 18.00 uur mogen we haar ophalen voor de wandeling. Zij, de begeleiders, zetten haar in de wandelwagen, vervolgens gaan ze een stuk naar achteren en kunnen wij de wandelwagen pakken. Zo wordt de anderhalve meter gehandhaafd tussen ouders en begeleiders. Een uur later moet ze weer terug zijn.

De voorbereiding is klaar. Het is bijna tijd om haar te bezoeken.

Leave a Reply

%d bloggers like this: