Geen contact, wel contact

Het bezoek van vorige week was het mooiste moment van de coronacrisis. Voor mijn dochter. Voor mij en mijn vrouw. Twee vaste bezoekers per bewoner is een start. Het gezin is alleen groter dan dochter en twee ouders. Ze wil haar broer en zus zien. En zij haar ook.

Videobellen lukt niet altijd. De begeleiders zijn te hard aan het werk om ook de telefoon op te nemen. Ze verzorgen, verschonen, begeleiden, spelen, werken, schommelen, wandelen en eten met de bewoners. Het nieuwe ritme met de dagbesteding in huis is inmiddels normaal.

De eerste belpoging strandt in het vanzelf ophouden met overgaan. De tweede poging gelijk daarna. Ik stel me voor hoe de telefoon nu op de plek in de keuken aan de oplader ligt. De beltoon schel door de woonkamer, maar niemand die het hoort. Buiten zitten ze op de schommel, in de zandbak of trampoline.

Nog een keer bellen

Het bericht met het verzoek om videobelcontact krijgt ‘s avonds pas de twee blauwe vinkjes. Gelijk antwoord: “Sorry, ik had niet gezien dat jullie hadden gebeld en dit bericht hadden gestuurd. Ik probeerde haar wakker te maken om te bellen maar ze is al vast in slaap.” We proberen het morgen nog een keer. Haar wakker maken om vervolgens halfslaperig naar haar ouders te kijken is voor de puber in haar lekkere bed waarschijnlijk ook verwarrend.

De dag erna is een herhaling. De belpogingen stranden. Het is natuurlijk heerlijk om niet altijd de telefoon als afleiding te hebben. Gewoon niet continu in contact met de buitenwereld via allerlei apps. Ik vind het zelf nu vervelend dat ik niet kan bellen met mijn dochter. Ook al begrijp ik hoe het werkt.

Wederom volgt een bericht in de avond dat ze de telefoon niet hebben gehoord. Een dag later hebben we mijn dochter dan eindelijk aan de lijn. Bij zomaar bellen hoort soms het geluk dat wordt opgenomen, en soms de pech dat niemand de telefoon hoort overgaan. Van bonnefooi naar planning. We spreken af om 14.00 uur te bellen.

Nu wel contact

Twee minuten voor twee druk ik al op de belknop. Die hadden ze verwacht en binnen een paar tellen zie ik mijn dochter. Zij kijkt naar het scherm. Gebaart papa en mama en zegt broer en zus. Dit is de opmaat voor haar vraag om haar op te halen, rijden gebaart ze. Dat houdt ze een paar keer vol. Dan is de sleutelbos weer interessanter.

Anna Sophie en sleutels, sleutelbos, videobellen

Ze kijkt vol verwondering naar haar thuissleutels die wij rammelen voor de camera. Ze wijst en gebaart haar eigen naam. Die sleutels zijn van haar. Alle sleutels zijn van haar. De verzameling groeit nog steeds. Een sleutelbos is geen sleutelbos. Met haar sleutelbos rammelt ze terug. Een bos sleutels werpt ze hoog in de lucht. De eerste keer vangt ze die op, de tweede keer landen de sleutels achter de bank.

Ze tikt twee keer op het scherm en probeert het beeld opzij te swipen. Ze denkt even dat ze naar een video kijkt. Daarnaast staan de volgende video’s en foto’s om te bekijken of opzij te schuiven. De achtercamera gaat aan, vervolgens zijn we weer terug bij de frontcamera. Na het gekiekeboe en een minipianoconcert van één liedje zwaait ze gedag. Ze geeft een handkus en klimt van de bank af om haar sleutels te pakken.

Leave a Reply

%d bloggers like this: