Gezinsbezoek?

Ze is rustiger nu ze weer een uur per week mag wandelen. Vrolijker ook. Dat is wederzijds. Haar niet kunnen zien door de coronamaatregelen is zwaar. Het bos achter haar woning verkennen we door steeds grotere rondjes te lopen. De dennenappels sieren het bos, bladeren aan de laaghangende takken zijn haar highfivevrienden.

Aan de rand van het bos blijkt een golfbaan te zijn. Getrimd groen gras naast de droge grond in het bos. Slechts gescheiden door een hek. Waar ze in de videobelgesprekken eerst telkens om papa en mama vroeg, vraagt ze nu om haar broer en zus. Ze missen elkaar. Als ze haar broer en zus op het videolbelscherm ziet, geeft ze het scherm een kus.

Bezoeklobby

We lobbyen voor extra bezoek, voor een gezinsbezoek. Omdat haar broer en zus twaalf en elf zijn, lijkt mij een versoepeling mogelijk. Ik ben alleen geen viroloog, daarmee ben ik de uitzondering in Nederland.

De gedragsdeskundige antwoordt op mijn e-mail met een passage uit de concepttekst voor de nieuwe bezoekersregeling:
Bezoek op afspraak van maximaal 2 personen bij voorkeur uit 1 huishouden*. Dit kan, na overleg, aangevuld worden met personen die in één huis samenleven met deze bezoekers. Overleg is nodig om het maximum bezoekers per keer te beperken. Alle bezoekers hoeven geen 1,5 meter afstand te houden.

Dat is goed nieuws. Althans, als het MT dit goedkeurt. Zonder toestemming, geen bezoek. Voorzichtig optimistisch hopen we op een hamerslagstuk. Misschien mag bij het volgende bezoek al het hele gezin mee. We wachten het af.

wijzen naar de camera

Poseren? Niet nodig.

In tegenstelling tot haar instaënde, snapchattende en tiktokkende puberleeftijdgenoten is ze niet altijd bezig met de camera. Ik wil haar geposeerd op de foto zetten. Zij heeft daar geen zin in. Lachen voor de foto? Doe weg dat ding. De voorcamera is een stuk beter, dan is het scherm een spiegel. Ze vindt het grappig zichzelf te zien. In apps met filters heeft ze een hoed op, duif op haar hoofd of een paar sproeten. Dat is raar. Die probeert ze van zich af te vegen.

Ze zit in de wandelwagen, de zon staat nog hoog. Ze lacht naar me, voor mij het teken dat ik kan proberen haar nog eens op de foto te zetten. Bij mijn poging haar te fotograferen wijst ze recht de camera in. Net voordat ze de camera aanraakt, druk ik af. De lens heeft nu haar vingerafdruk.

Leave a Reply

%d bloggers like this: