Wandelwagenbezoek

Het is dus echt anderhalve meter. De wandelwagen duwen is de enige concessie om binnen anderhalve meter te komen. Het zwartwitprotocol heeft geen enkele ruimte voor aanraking bij het wandelwagenbezoek. Dit wordt gebracht als eigen verantwoordelijkheid en de zorginstelling wil het ingecalculeerde risico niet formaliseren.

Gewoon proberen dan maar, ze begrijpt het vast niet als ik me gedraag als een magneetpool met dezelfde lading als zij. Twee keer positief duw je alleen met kracht tegen elkaar. “Als ze in de wandelwagen zit, draait ze zichzelf om om alleen maar even mijn hand te pakken,” vertel ik. “Gaan jullie haar vertellen dat dat niet mag?”

Bij het bezoek doop ik mezelf eerst in de desinfectie. Als ik ook maar enig coronasymptoom heb, ga ik alsnog niet. Geen idee hoe ik die wandelwagen ga duwen zonder haar aan te raken en zonder dat ze mij aanraakt. Het protocol is onmogelijk en houdt geen rekening met de gewenste nabijheid en aanraking.

Niet op bezoek gaan is een andere optie. Nog langer dan twee maanden mijn dochter niet zien is dan het ongewenste resultaat. Bij bewoners van andere huizen die in een groep met hoger risico vallen is dat daadwerkelijk het geval. Als de lockdownmaatregelen toch weer strenger worden is het bezoekuur ook gelijk niet meer mogelijk.

On die reden heb ik voorgesteld om naast het wandelwagenbezoek ook een raamvisite of hekontmoeting te plannen. Dan kunnen we haar ook leren dat we contactloos op bezoek komen. Als ze dat begrijpt, kunnen we bij eventueel strengere maatregelen toch op bezoek. Nu wacht ik met smart op het wandelwagenbezoek.

Leave a Reply

%d bloggers like this: