Weer naar huis

Drie maanden geleden was ze voor het laatst thuis. Het zwembad was al gesloten. De verjaardag van haar moeder mocht ze nog vieren. Een dag daarna kondigde minister Bruno Bruins de sluiting van de horeca aan en minister Slob de sluiting van de scholen. Kort daarna ging ook de dagbesteding dicht en was bezoek niet meer toegestaan. Vandaag is ze eindelijk weer thuis.

Bij de deur wacht ze ongeduldig. Het antwoord op haar vragende gebaren rijden en huis is bevestigend. Verbaasd kijkt ze haar moeder aan. Nog een keer gebaart ze.
“Ja, echt. We gaan naar huis.”
Ze tikt twee keer met vlakke hand op haar buik, haar naamgebaar.
“Ja, jij mag naar huis.”

Ze loopt snel naar de auto, gaat op de belangrijkste plek rechts achterin zitten en helpt met het omdoen van beide gordels. Uit de deur pakt ze de speelsleutels. Mama rijden gebaart ze. Het raam open, de wind krijgt geen vat op haar mooie staart. Ze herkent de route als weg naar het zwembad.
Zwemmen?” vraagt ze.
-“Nee, het zwembad is dicht. We gaan naar huis,” antwoordt haar moeder.
Huis,” gebaart ze. “Anna Sophie, huis.”

De dag hiervoor is ze met haar huisgenoten en begeleiders naar het strand gegaan. Het jaloersmakende appje kwam binnen. Groeten uit Noordwijk met een foto van een breed strand. De ideale zandbak. Ze heeft een heel stuk gelopen van de parkeerplaats naar de strandopgang. Op een volgende foto kijkt ze dromerig instagramachtig voor zich uit. De dagbesteding is nog niet opgestart. De begeleiders in haar huis zitten niet stil, die gaan dan gewoon op pad met de bewoners. Precies wat mijn dochter nodig heeft.

Gewoon thuis

De auto parkeren. De gordel los vergt een extra handeling Het afdekplaatje zorgt ervoor dat zij niet zelf de gordel los kan klikken. Elk knopje is voor haar een feest. De rode gordelontspanner is dat ook. De tweede gordel is een zevenpuntsharnas. Zo blijft ze tijdens het rijden goed zitten. Ze klimt uit de auto, hoort de vogels en iemand roept haar. De grote verrassing is dat toevallig een van haar begeleiders net langs komt lopen. Zo is naar huis gaan nog leuker.

Op haar speciale schoenen loopt ze naar huis. De heggen zijn groener en groter dan drie maanden geleden. Ze voelt alle blaadjes. De tuin in, de deur door en dan direct haar eigen kamer in. Het speelgoed in de twee manden inspecteert ze. De leukste exemplaren legt ze in haar bed. Na de hele tijd zonder dit speelgoed is alles leuk. Speelsleutels, bijtringen, knisperboeken, de muziekknuffels en de kralenkettingen. Als al het speelgoed in bed ligt, gaat ze ernaast zitten. De ballen gooit ze weer uit bed.

Beide deuren naar de tuin staan open. Een rondje lopen kan nu prima. Ze helpt tafeldekken en loopt met twee vorken naar de kamer via de tuin en door de andere deur terug naar de keuken. Dan nog haar bord. Als laatste pakt ze de Schuddebuikjes. Voor haar is het dan klaar, wat is er beter dan Schuddebuikjes op je brood? Ze pakt een stoel, schuift die naar het hoofd en gaat zitten op haar troon.

Muziek maestro

Het lijkt alsof drie maanden voorbij zijn gevlogen. Ze is weer gewoon thuis, haar gezin, haar broer, zus, moeder en vader. Haar bed, haar speelgoed. De piano heeft ze gemist. Ze pakt mijn hand en schudt die licht heen en weer. Dit is geen vraag, dit is het commando om achter de piano te gaan zitten. Ze zit links naast me en drukt af en toe stiekem een toets in. De silence-functie weet ze feilloos te vinden. De hendel om. Alleen het toonloos indrukken van de toetsen klinkt als een eentonige percussie.

Zeker een uur lang maant ze me om te blijven zitten. De pianoklanken zijn thuis. Ondertussen is zij verplaatst naar de bank waar ze ondersteboven op is gaan liggen. Later zitten we in de tuin naast elkaar. Ze gebaart gooien zodat ik de speelsleutels omhooggooi. Ze lacht om de snelle beweging.

We videobellen haar tante, ze lacht nog harder als ze allebei pfffftten, de lucht door hun lippen persen. Nog een keer gebaart ze. Ze communiceert veel. Dan is het klaar, ze zwaait en mag zelf op de rode ophangknop drukken. In een keer goed. Ze gebaart dat ze naar de WC moet en loopt naar de kleinste kamer. Zindelijk is ze nog niet, ze snapt al wel een beetje hoe het werkt. Met Busy Being Amazing op haar shirt leest ze de krant op haar manier, in snippers. Van groot stuk papier naar honderden kleine stukjes.

(T)huis

We hebben aangeven dat ze rond een uur of vijf weer teruggebracht wordt. Ze neemt afscheid van haar broer en zus. Ze klimt de trap op met drie bijtringen die ze na elke paar treden een paar treden hoger legt. Boven aangekomen laat ze die liggen en loopt ze rechtdoor naar de kamer van haar zus. Ze gaan op bed zitten. Bij haar broer op de kamer ziet ze de bureaustoel. Zij gaat zitten, haar broer draaimolent haar vervolgens. Iedereen lacht.

Ik pak haar schoenen als het tijd is om haar terug te brengen. Met het zand uit haar schoenen kan ik bijna een zandbak vullen. Met zand spelen is haar hobby. Zonder morren gaat ze zitten. Ze duwt haar voet in de schoenen. Ik strik de veters, zij trekt een keer extra hard aan de lus. Ik mag dezelfde veter nog eens strikken, eerst de knoop eruit.

Het leven gaat altijd vooruit

Via de achteruitkijkspiegel zie ik dat ze verdrietig kijkt. Sleutels gebaart ze. De leukste zitten in haar tas, op de achterbank heeft ze maar vijf paar sleutels liggen. Ze leunt iets naar voren en tikt me op mijn schouder. Ik kijk om, ze gebaart papa en huis. Haar natte ogen, mijn tranen. Het is dubbel om haar naar haar woning te brengen. Het liefst heb ik haar altijd om me heen. Deze rit herinnert me eraan dat de zorgvraag groot is, dat permanent toezicht nodig is en dat we juist met bezoeken als deze de leukste momenten kunnen delen en de beste herinneringen maken. Zij is bij ons, zij is niet van ons. Zij is mijn voorbeeld, leeft vandaag en vindt haar eigen weg. Het leven gaat altijd vooruit.

Bij haar woning maken we de gordels los. Ze stapt uit, pakt haar tas en loopt naar de voordeur. Ze belt aan, de deur gaat open, ze stapt naar binnen, geeft een handkus en zwaait kort en geeft me, omdat ik het vraag, nog een knuffel. Ze zwaait nog eens en snijdt het korte gesprek met de begeleider af door de deur dicht te doen. Dit is haar huis, ook hier is ze thuis. Volgende week komt ze gewoon weer op bezoek.

Leave a Reply

%d bloggers like this: