Geb(r)aar

Ze lacht naar de begeleider, beweegt haar handen wat en kijkt hoopvol. Een raar gebaar. Ze gaat nu op de bank ondersteboven zitliggen. Haar hoofd over de rand van de bank. Ze herhaalt de handbeweging.

De begeleider vraagt wat ze wil. Even is daar oogcontact en weer dat vage gebaar. Nu loopt ze naar de andere begeleider en maakt hetzelfde gebaar. Niet heel duidelijk. Beide begeleiders begrijpen het niet.

Ze is afgeleid, gaat spelen op haar kamer. Na een kwartier loopt ze weer de kamer in. Naast een huisgenoot gaat ze op de bank zitten. Heel even, dan loopt ze door en kijkt hoe de tuin wordt opgeknapt. De regen wisselt de miezer af om daarna weer terug te komen. De druppels glijden langzaam naar beneden over de ramen. Ze probeert vanaf binnen de druppels van het raam af te vegen.

De aandacht gaat nu weer uit naar de begeleider. Zou zij nu begrijpen wat het gebaar is? Helaas. Anna Sophie gebaart weer, maar de symmetrische beweging is niet duidelijk genoeg. De begeleider maakt een filmpje en vraagt me wat voor gebaar dit is. Ze maakt het nu al de hele middag.

TV-kijken herkennen mijn vrouw en ik direct. Dit is de pubervariant. Niet veel doen, lui communiceren en als het niet lukt gewoon kijken of er nog iets anders leuks is om te doen.

De vertaling helpt. We krijgen een appje terug dat ze straks TV mag kijken. Op de vraag of ze TV wilde kijken reageerde ze enthousiast. Het zou makkelijker zijn als ze kan praten. Een mooi doel voor haar. Haar kennende leert ze alleen als zij het wil. Voor ons is dan de taak om niet te snel haar halve communicatie in te vullen.

Leave a Reply

%d bloggers like this: