Currently browsing tag

bezoek

Haar zus duwt de wandelwagen van Anna Sophie

“Tssssj en trrrrr” – broer en zus op bezoek

Verbaasd kijkt ze uit het raam. Ze buigt iets naar voren om het beter te zien. Dan kijkt ze haar begeleider aan en weer terug naar buiten. Is het echt? Ziet ze haar broer? Haar schoenen aan, een jas is niet nodig. Het is voorlopig de laatste dag met zomers weer in de lente. Ze mag zelf de voordeur openen en loopt naar mij toe terwijl ze verbaasd naar haar broer kijkt. Achter de wandelwagen ziet ze nu ook haar zus.

stoelen voor het huis bij Anna Sophie

Broer-zussen-bezoek

We gaan de volgende stap op weg naar normaal zetten. Naast ouders mogen nu ook andere personen uit hetzelfde huishouden op bezoek bij mijn dochter. Dat is fantastisch nieuws. Broer en zussen hebben elkaar al tweeëneenhalve maand niet gezien. Een eeuwigheid, zeker in het leven van pubers.

wijzen naar de camera

Gezinsbezoek?

Ze is rustiger nu ze weer een uur per week mag wandelen. Vrolijker ook. Dat is wederzijds. Haar niet kunnen zien door de coronamaatregelen is zwaar. Het bos achter haar woning verkennen we door steeds grotere rondjes te lopen. De dennenappels sieren het bos, bladeren aan de laaghangende takken zijn haar highfivevrienden.

planten een high five geven

Piano in het bos

Ze wacht ons op. De begeleiders herkennen onze auto. We raceten door de spits om klokslag zes uur haar te kunnen ophalen. De verkeersdrukte op de route over lommerrijke provinciale wegen bestond uit een lege bus, twee auto’s en een handvol tegenliggers. Achter ons reed een lesauto, L op het dak. Instructeur en leerling gemondkapt. Alleen bij de verkeerslichten was het ouderwets wachten op het groene licht op een verder leeg kruispunt.

vlecht AS.jpg

Bijna op bezoek

De voorbereiding op een bezoek aan mijn dochter betekent met allerlei ongewoons rekening houden. Buiten wandelen, jas aan en sjaal om. Aanraken mag niet, handschoenen mee. De wandelwagen duwen, handalcohol mee.

raam AS

Wandelwagenbezoek

Het is dus echt anderhalve meter. De wandelwagen duwen is de enige concessie om binnen anderhalve meter te komen. Het zwartwitprotocol heeft geen enkele ruimte voor aanraking bij het wandelwagenbezoek. Dit wordt gebracht als eigen verantwoordelijkheid en de zorginstelling wil het ingecalculeerde risico niet formaliseren.

marijn krijger en dochter

Smokkelknuffel

Het licht schijnt in de duisternis. Een klein lichtpuntje, een bezoek op anderhalve meter is nu toegestaan. Hoe? Geen idee. De bewoners van haar huis krijgen bezoek. Een schema is opgesteld. Hierdoor komen de ouders van de bewoners elkaar niet tegen.

Veertien

Op afstand is ze veertien geworden. De stapel kaarten en de cadeaus maken haar jariger. Taart en een rijsttafel voor het hele huis complementeren het feest. Een filmpje met felicitaties, nog meer cadeaus en alle aandacht van haar begeleiders. Ze gooit haar armen omhoog nadat iemand hiep hiep zegt. Hoeraaa.

Weer in de vergeten groep?

Nooit geweten dat een jaar in zes weken past. Of is het tien jaar? Een eeuwigheid is het in deze lockdown. Ik wende langzaam aan het idee een paar dagen mijn dochter niet zien. Ze is nog geen jaar uit huis. Eerder dan eigenlijk gepland. De troost dat ik haar altijd kon opzoeken was fijn. Nu lijkt ze weer in de vergeten groep te zitten.

Hoe is het met haar?

Inmiddels duurt de intelligente lockdown voort. Door de week is het op donderdag twee keer dinsdag en lijkt vrijdag woensdag. De dagen gaan langzaam voorbij, terugkijkend is het toch verbazingwekkend dat we al vijf weken verder zijn. We videobellen regelmatig met onze dochter en willen weten hoe het met haar gaat.