Onesiepyjama

In haar onesiepyjama wacht ze ons op. Geen gewone onesie, geen gewone pyjama. Het grootste gedeelte is geel, een deel rood probeert de fletsheid van het gele te breken.

De pyjama is gesloten met een rugrits. Die kan ze zelf niet openmaken. Opgesloten in dit pak heeft ze de rust om te spelen. Uittrekken kan niet, dus is dat nu ook geen prikkel voor haar.

De voeten zitten aan het pak en ze loopt als vanouds met een te wijde tred en te platte voet. De nieuwe schoenen helpen nog niet. Die heeft ze blijkbaar ook nauwelijks aan.

De nieuwe romper is van betere kwaliteit en sluit beter. Zelf losmaken kost erg veel moeite. Bij haar bovenlichaam zit de romper als een mooi hemd. Het staat haar goed.

Romper en onesiepyjama zijn vrijheidsbeperkende middelen. Die zijn nodig om een deel van haar gedrag te sturen of te voorkomen. Boos worden of gefrustreerd zijn mag natuurlijk. Het afreageren kan een probleem zijn. Voor haarzelf, voor haar medebewoners en voor de begeleiders. Ze zit dus opgesloten in haar kleren.

Haar nieuwe schoenen zijn zwaar en stevig. Menig schop heb ik met mijn armen afgeweerd of opgevangen. Nu is het de taak aan de begeleiders in haar huis en bij de dagbesteding om te zorgen dat ze gaat lopen op deze schoenen. Ook frustratie hoort daarbij.

Voor haar voeten is het een stuk beter als ze die normaal belast. Alleen knellen de schoenen en loopt het toch anders dan op blote voeten of op gympen. Het is wennen. Nu zit ze in haar pyjama en heeft ze helemaal geen schoenen aan.

Ze geeft me een kus en knuffel. De bakken speelgoed zijn leeg. Het speelgoed ligt in de ene zithoek op de grond. Met haar benen recht naar voren zit ze op de grond. De sleutelbossen vist ze eruit.

Zo gaat ze slapen. Door de nieuwe pyjama heeft ze geen slaapzak nodig. Haar slaapzak met een rits op de rug die ze niet kon uittrekken heeft ze thuis nog wel. Ze slaapt onder een dekbed. Ik heb het nog niet gezien en ben benieuwd. Thuis gooide ze elke deken haar bed uit.

Na ruim een uur is het haar bedtijd. Ze zwaait me uit met een handkus en ze geeft me een knuffel. En nog een. “Papa,” gebaart ze. Gevolgd door “huis.” Ze wil mee met me. De lichtbetraande ogen verraden wat ze voelt. Van het opsluiten in haar kleren heeft ze geen last, het niet naar huis kunnen als zij het wil is lastig. Voor haar, voor mij.

Leave a Reply

%d bloggers like this: