Thuis slapen

Na bijna een half jaar slaapt ze thuis. Haar eigen bed is vertrouwd. Bij het KDC is haar ook verteld dat ze naar haar ouders gaat. De foto van het ouderlijk huis hangt als verwijzer op haar kast. Haar zus en ik halen haar op. Ze kijkt verbaasd naar ons, niet omdat ze naar huis gaat. We zijn te vroeg, eerst eet ze een koekje, daarna begroet ze ons.

De prioriteiten zijn gesteld. Een knuffel en kus. Het is lastig om thuis niet thuis te noemen. Ze heeft nu immers een ander thuis. Haar thuis is niet mijn thuis terwijl ze hier toch altijd thuis is. Ze krijgt een schone luier, in haar tas zitten meer luiers en wat kleding. Ze loopt naar de deur, zwaait naar de begeleiders en pakt de handen van haar zus en van mij.

Buiten til ik haar een stukje. Door de regen lopen we naar de auto. Ze gaat achterin zitten op de belangrijke plek. Hier is haar gordel en in de deur liggen haar speelsleutels. Ze gebaart papa, mama en huis. “Ja, we gaan naar Hilversum,” bevestig ik.

De weg is vertrouwd, ook al heeft ze deze route al een half jaar niet gereden. Hoe dichter bij huis, hoe blijer ze wordt. Ze herkent de snelweg, het bos en de gebouwen langs de route. We parkeren op de eigen parkeerplek. We verwachtten dat de gemeente de plek zou opheffen, maar ook regelmatig thuiskomen is een gegronde reden voor een gehandicaptenparkeerplaats.

Ze stapt uit. Luidkeels laat ze horen dat ze thuis is. Hoi buren. Ze is elke week thuis, maar heeft hier niet meer overnacht sinds haar verhuizing. Haar bed is haar plek. Het avondeten is nu stipt om 18.00 uur. Voor mij is dat weer wennen. Zo vroeg. Voor haar is het duidelijk en toch later dan in haar huis. Daar wordt om 17.30 gedineerd.

We bellen opa’s, oma’s en tante. Beeldbellen natuurlijk. De interactie is voor iedereen fijn, plezierig en leuk. In haar nieuwe huis slaapt ze onder een zwaar dekbed en heeft ze een onesiepyjama. Thuis slaapt ze in de grote slaapzak. Als ze die slaapzak ziet, laat ze alles vallen. Ze trekt haar sokken uit. Die slaapzak moet aan. Direct. Die fijne slaapzak is haar lievelings.

De babyfoon is ook een halfjaar uitgerust. Het ene deel staat boven, het andere deel was even goed verborgen. De batterij houdt het vijf minuten vol. Dan maar zonder babyfoon. Ik slaap ouderwets licht en hoor haar twee verdiepingen hoger gewoon slapen. Ze slaapt de hele nacht.

Met zijn vijven aan het ontbijt, compleet. Zij vraagt om thee en melk. De gebaren kent ze uitstekend, alhoewel ze het nog steeds in haar dialect gebaart. Met zijn allen thuis, wat een rijkdom.

Leave a Reply

%d bloggers like this: