Videobellen

Ze ziet haar ouders op het scherm. Een brede glimlach een knuffel voor zichzelf. Papa gebaart ze. Ze beweegt haar hoofd van links naar rechts en hoopt dat wij dat ook doen. Spiegelen.

In het huis hebben de bewoners nu door dat de telefoon de verbinding met de ouders is. Iedereen wil bellen. Beeldbellen via WhatsApp heeft de voorkeur. Een knuffel kan niet. Een afspraak maken om te bellen is nodig. Het is druk in huis en de zorg gaat door. Bellen met mijn dochter betekent dat een begeleider op dat moment alleen maar aandacht aan mijn dochter kan geven.

Haar lach is veelbetekend. De blijheid komt over door het scherm. Wij lachen net zo hard terug. Filmpjes zijn een manier om te communiceren, live elkaar zien is nog veel leuker. Ze zit op de bank en leunt iets voorover om het beter te zien. Op de achtergrond is de tuin te zien, mooi in de zon. De lente is onwetend van de coronacrisis en het gras is met de week groener.

De hele dag zit ze nu thuis. De dagbesteding is gesloten. Wel is er elke dag een dagdeel iemand van haar dagbesteding op bezoek. Voor haar is dat heel prettig. Bekende gezichten en ook wat afwisseling hierin maken de dag nog leuker. Ook van die begeleider krijgen we filmpjes. Deze communicatie is heel prettig als aanvullende communicatie. Nu is het de primaire communicatie.

Veel van de technologische ontwikkelingen hebben kinderen (en volwassenen) met een beperking voordelen opgeleverd. Voorbeelden hiervan zijn videobellen, automatische vertalingen, spraakherkenning, apps met gebaren. Nu maken we daar dankbaar gebruik van. En zien we elkaar.

Videobellen is fantastisch. Meestal belt ze een spanningsboog van een seconde of dertig. Nu bellen we vijf minuten. Onafgebroken kijkt ze naar ons. Haar ouders zien is voor haar fantastisch. Als het lang genoeg heeft geduurd zwaait ze en geeft ze een handkus. Tijd om naar de schommel te gaan.

Leave a Reply

%d bloggers like this: