Pluk de dag

We zijn al drie weken verder. Drie weken waarin we onze dochter niet hebben gezien. Videobellen lukt soms, maar ze gebaart duidelijk dat ze haar ouders wil zien. De gebaren voor papa en mama leerden we haar. Zij snapt hoe handig het is om dit te kunnen.

We zien haar op het scherm. Eigenlijk heeft ze geen zin om te bellen. Ze is veel te druk in de zandbak, op de schommel of op haar kamer. Het ritme met dagbesteding in haar huis begint te wennen.

Lente

De koude oostenwind is gaan liggen. De zuidwestenwind is weer terug. De herfstige winter is de afgelopen lockdownweken overgegaan in een zachte lente. Weinig wolken, veel zon, soms regen. We krijgen foto’s van haar. Ze is altijd vrolijk bezig.

Ze wandelen met het hele huis. Zij zit in haar wandelwagen, een medebewoner duwt de wagen. Ook zij ziet de bladeren uit de knop komen. Het bos dat langzaam van herstbruin naar voorjaarsgroen transformeert. Op mijn dagelijkse wandeling zie ik 15 kilometer verderop hetzelfde tafereel. De lente is voor ons allemaal.

Ze plet klei, voelt macaroni, schildert met waterverf, smeert met scheerschuim. Sensopathisch spel vindt ze heerlijk. Toch zien we niet haar reactie als het even niet gaat zoals ze wil. De korte keelklank of felle harde schreeuw van je ongenoegen klinkt niet door op de foto.

Knuffel

Anna-Sophie-knuffel-papa

Het gaat goed met haar. Dit kan nog beter. Het gaat goed met ons. Dit kan nog beter. Als we elkaar zien, dan gaat het beter. Zelf met videobellen lukt dat. Haar zien en horen is al een grote rijkdom. Toch willen we haar liever weer in de armen nemen. Een stevige knuffel.

Na die knuffel gaat ze door met waar ze mee bezig was. Misschien mogen we meedoen in haar spel. Spiegelen, ballen overgooien of meerammelen met de sleutelbossen.

De tijd tikt maar heel langzaam weg. Achteraf gaat het door de regelmatige saaiheid van alledag snel, op het moment zelf is het sprankje hoop aan de horizon lichtjaren verder. De horizon staat nu op na haar verjaardag.

Pluk

Nog ruim drie weken wachten. We weten alleen niet wat na de horizon opdoemt. Worden de maatregelen verlengd? Versoepeld? Wie mag bij haar op bezoek? We moeten het afwachten. Zij in haar huis, wij thuis. Tot die tijd genieten we van die korte sprankjes vrolijkheid.

We laven ons aan de lach op het beeldscherm van de telefoon, de foto’s en video’s van haar vrolijkheid en de kennis dat zij elke dag zoekt naar wat zij kan plukken. Vandaag is dat de dag. Morgen ook. Net als gisteren en overmorgen.

Leave a Reply

%d bloggers like this: