Thuis is bij ons gezin

Pasen, ineens is het zondag. Elke dag lijkt op elkaar. Iedereen thuis. De vierde week van de coronamaatregelen zijn net voorbij. Samen ontbijten, lunchen en dineren. Rondje wandelen over de hei en door het bos. Februari had een dag extra, maart wel vijftig en april duurt inmiddels al drie jaar. Ik ben thuis, maar toch niet thuis.

Ze ging vorig jaar uit huis. Van permanente zorg thuis naar wekelijks elkaar twee keer zien. Een avond in haar nieuwe huis. Zaterdag, soms zondag, bij ons thuis. Als het gezin compleet is, zijn we thuis. De zorg is zwaar, ze ging sneller uit huis dan verwacht, haar aanwezigheid is nog steeds merkbaar afwezig.

De bekende geluiden, aanstekelijke lach en de vraag om aandacht zijn niet meer hier. Even bij me zitten op de kruk om piano te spelen, ondersteboven op de bank hangen, knuffels door de kamer gooien, de deur hard dichtdoen. Het is allemaal mee naar haar nieuwe huis. Alleen als ze die ene keer per week op bezoek is, lijkt het als vroeger.

Ze belt uit de zandbak, zo vanuit de douche via de ontbijttafel naar buiten om te spelen. Binnen een paar tellen zitten zwarte vegen op haar wang. Ook hier is zand. Thuis hebben we een vlinderstruik gestekt. Voldoende water, vruchtbare grond en zon genoeg voor de nieuwe plant. De kleine blaadjes groeien na een paar dagen onderaan de nieuwe stam.

We zijn in huis, maar niet thuis. Het lege bed wacht op haar. Geduldig. Hetzelfde bed in haar huis wordt intensiever gebruikt nu ze ook regelmatig op haar kamer speelt. Weer een weekend zonder zwemmen met haar. Het liefst kruipt ze daarna dicht tegen ons aan. De kracht van de knuffel. Voor haar, voor ons.

Bij elk videogesprek is het eerste gebaar pama of mapa. Efficiënt mixt ze de gebaren voor papa en mama. Het wrijven op haar wang voor mama en het tikken op haar kin voor papa is nu tikken op haar wang. Dit gebaart ze uit herkenning, maar vooral als oproep om haar te bezoeken. Ze pakt zand en laat het door haar hand stromen. Ze hoort de piano en is een en al aandacht. Samen pianospelen vindt ze heerlijk.

We mogen haar niet bezoeken.

De regels zijn streng, niet uit te leggen aan haar en duren nu al eeuwen. Op de foto’s en video’s is ze vrolijk. Zij heeft een Instagramleven, het gaat altijd goed. Ze heeft het goed, maar wil graag naar ons toe. Ze is nog steeds onderdeel van het gezin. Ze mag wel naar ons toe, maar alleen als ze dan hier blijft totdat de maatregelen niet meer van kracht zijn. Niemand weet nu tot wanneer dat is.

Voorlopig zijn we allemaal in ons eigen huis, maar niet thuis. Thuis is bij ons gezin.

Leave a Reply

%d bloggers like this: