Perspectief

Terwijl ik op de piste lig te wachten op de Bergrettung maak ik een foto van het uitzicht. Dat is de herinnering die ik liever bewaar dan de knak in mijn enkel die ik voel tijdens mijn val.

Vanaf de val ben ik ineens afhankelijk. De vriend die de Bergrettung haalt. Mijn zoon die er voor me is tijdens het wachten. Naar beneden in de Akja (banaan), met de ambulance naar het ziekenhuis op een te korte brancard, de medische staf die me van de onderzoeksruimte naar röntgen naar arts naar gipskamer stuurt. Op de brancard, daarna de rolstoel. Echt wachten? Ze parkeren me gewoon naast de deur of in de hal. Ineens op krukken.
Opgehaald worden. De vriend die me naar Nederland brengt, de achterbank is mijn plek.

Thuis de rust vinden en nog eens ervaren dat ik niet alles kan zoals eerst. Probeer maar eens een kop thee te maken en mee te nemen terwijl je op krukken loopt (tip: rugzak, theekan en kop).

🩼 6-12 weken rust is het meest waarschijnlijk. Afhankelijk zijn vind ik erg lastig. Ik heb niet meer over alles de regie. Het wekelijkse zwemmen met mijn dochter gaat niet. Naar het werk? Thuis aan de bak. Afspraken buiten de deur, kan het hybride? Gebracht worden is vast ook een optie, dat gaan we ervaren. Fietsen naar het werk? Haha, hoe dan? Een lange wandeling met de hond? Het kan voorlopig niet.

Dus wordt het een nieuwe routine, anders flexibel, improviseren. Zorgen dat ik rust hou terwijl ik ook gewoon mijn werk en nevenfuncties wil uitvoeren. Te vroeg te veel is een recept voor langer herstel. Vertragen is nu het echte doorzetten. Improviseren creërt kansen.

🖼️ Die foto van het uitzicht blijft. Afhankelijkheid verandert de omstandigheden, niet het perspectief.